พื้นที่ผู้ย้ายถิ่นฐานใหม่กรุงไทเปเวอร์ชั่นภาษาไทย

ประเทศภูฏาน（Bhutan ชื่อทางการคือราชอาณาจักรภูฏาน Kingdom of Bhutan）ตั้งอยู่บริเวณไหล่เขาทางตอนใต้ของเทือกเขาหิมาลัยฝั่งตะวันออก ถูกเรียกขานเป็น“ดินแดนของมังกรสายฟ้า”อาณาจักรภูเขาสูงอันลึกลับ ประเทศภูฏานมีลักษณะเด่นคือปรัชญาการปกครองแบบ “ความสุขมวลรวมประชาชาติ”ที่เป็นเอกลักษณ์และวัฒนธรรมพุทธศาสนาแบบทิเบตที่ลึกซึ้ง ได้รับการขนานนามเป็น“ดินแดนแห่งสุดท้ายของแชงกรีลา”

เมืองหลวง：เมืองทิมพู(Thimphu)เป็นเมืองหลวงไม่กี่แห่งในโลกที่ไม่มีการติดตั้งสัญญาณไฟจราจร 

ภาษา：ภาษาซองคา(Dzongkha)และภาษาอังกฤษเป็นภาษาที่ใช้กันอย่างแพร่หลาย

ค่าเงิน:งุลตรัม(BTN)ผูกค่าเงินเป็นอัตราคงที่กับเงินรูปีของอินเดีย 

ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์: ทิศเหนือติดประเทศจีน ทิศใต้ติดประเทศอินเดีย ภูมิประเทศทางเหนือสูงส่วนทางใต้ต่ำ พื้นที่ส่วนใหญ่เป็นภูเขาสูงและหุบเขาลึก มีป่าปกคลุมกว่า72%ของพื้นที่ประเทศ 

ลักษณะประจำชาติ:

1.แสวงหาความสุขไม่ใช่เน้น GDP

ประเทศภูฏานเป็นประเทศแรกในโลกที่เสนอนโยบาย“ความสุขมวลรวมประชาชาติ” （Gross National Happiness, GNH）รัฐบาลให้ความสำคัญกับการปกป้องสิ่งแวดล้อม การถ่ายทอดทางวัฒนธรรมและสุขภาพร่างกายและจิตใจของประชาชน ซึ่งไม่ใช่แค่การเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจเท่านั้น นอกจากนี้ ประเทศภูฏานยังเป็นหนึ่งประเทศในโลกที่“ปล่อยคาร์บอนติดลบ”(กำจัดก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ออกจากชั้นบรรยากาศได้มากกว่าที่ปล่อยออกมา)

2.พลังแห่งจิตวิญญาณกับปาฏิหาริย์บนหน้าผา

วัดทักซังหรือเรียกพาโรทักซัง (Tiger's Nest)：สถานที่สำคัญอันศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของประเทศภูฏาน“ราวเกาะหน้าผา”อย่างน่าอัศจรรย์บนหน้าผาสูงชันที่ระดับความสูง3,120เมตร ตามตำนานเป็นสถานที่ที่คุรุปัทมาสัมภวะเคยเดินทางมาปฏิบัติธรรม นับเป็นสถานที่ที่นักท่องเที่ยวทุกคนต้องไปเที่ยวชม 

จง(Dzong)：อาคารสถาปัตยกรรมอันโดดเด่นที่ผสมผสานการใช้งานทั้งด้านการบริหารและศาสนาเข้าด้วยกัน ยกตัวอย่าง ปราสาท

พูนาคาจง(Punakha Dzong) ได้รับการขนานนามว่าเป็นป้อมปราการที่สวยที่สุดของประเทศภูฏาน ตั้งอยู่บริเวณจุดบรรจบของแม่น้ำสองสาย

3.เครื่องแต่งกายแบบดั้งเดิมและวิถีชีวิตความเป็นอยู่ 

ในประเทศภูฏาน ประชาชนจะต้องสวมใส่ชุดแต่งกายดั้งเดิมในโอกาสที่เป็นทางการ(เครื่องแต่งกายชายเรียกชุดโก Gho เครื่องแต่งกายหญิงเรียกชุดคีร่า Kira ) นอกจากนี้ ประเทศภูฏานเคยดำเนินนโยบายปิดประเทศมานาน จนกระทั่งปีค.ศ. 1999 จึงเปิดให้มีโทรทัศน์และอินเทอร์เน็ต ทุกวันนี้ยังคงรักษาบรรยากาศวิถีชีวิตที่เรียบง่ายสงบและไม่วุ่นวายกับโลกภายนอก